HET GEVOEL VAN TOEN

1938 was een lastige tijd voor ouders om een kind te krijgen.
Ondanks de oorlog, heb ik eerlijk gezegd een goede jeugd gehad.
Ik was te jong om te beseffen wat er allemaal om me heen gebeurde.
Mijn familie zag mij als hun lichtpuntje in die duistere tijd.
Een totaal onverwachte nakomeling, dus er was een groot leeftijdsverschil tussen mijn broers en mij.
Ze droegen me op handen.
We woonde in een klein dorpje, ongeveer een half uur van Utrecht vandaan.
Mijn pa, ma, twee broers en ik.
Toen de oorlog begon, was mijn oudste broer 22 jaar en dienstplichtig. Hij vocht bij de Gribbeberg, totdat het duidelijk was, dat verdedigen geen zin meer had.
Hij moest vluchten en de vijand zat op zijn hielen.
Gelukkig was het een hele mistige periode.
Dat heeft hem geholpen om ongezien zich te verplaatsen,stukje bij beetje.
Na drie maanden spanning, niet wetende wat er met hem was gebeurt, kwam hij eindelijk veilig thuis.
Hij moest zich verstoppen in het nachthok van de kippen.
En voor de zekerheid, wist ik natuurlijk van niks. Ik was een jaar of drie en ze durfde het risico niet aan, dat ik per ongeluk iemand zou vertellen waar mijn broer was.
Mijn andere broer was 19 jaar en zat verstopt bij een boerderij in de buurt.

Als de kust veilig was, kwam hij even gedag zeggen en hij nam altijd iets voor me mee. Op een dag kwam hij aangelopen, met een grote lach op zijn gezicht.
Hij had een puppy voor me meegebracht van de boerderij, ik was zo blij.
De boerin deed er alles aan, om het ons en vele anderen, zo aangenaam mogelijk te maken.
Een liefdevol mens, dat was ze.
Er waren in die tijd veel dappere mensen.
En mijn broers waren er zeer zeker ook twee van. Helden uit het hart.
Mijn herinneringe, zijn nog alles wat ik heb van toen. Een vleugje, uit de ziel van de tijd.

TOT DE VOLGENDE……..

Bron: anoniem

Geschreven: Sien Greijn